For a summary in English see below

4 maanden…

4 maanden…17 weken…121 dagen…

Het wordt niet minder…het wordt steeds erger. Steeds meer krijg ik het gevoel…dat ik er alleen voor sta. Het is niet zo, maar wat ik van binnen voel, valt gewoon bijna niet te delen. Ik merk heel goed aan mijzelf dat ik in mijn leefomgeving voordoet als mijn vertrouwde ‘’ik’’. Op dat soort momenten lijkt het voor mijn omgeving alsof ik nog gewoon in contact met ze sta en ze nog steeds de Nancy zien die ze kennen. Dat is tot zekere hoogte ook wel zo,  alleen ik hou mijzelf voor de gek, ik probeer mij vast te houden aan iets wat er niet meer is… Ik ben niet meer dezelfde persoonlijkheid en dat zal ik ook nooit worden.

Wat is er nu dan anders? Anders is dat ik mij niet meer compleet voel en hoe hard ik ook mijn best doe, dat complete gevoel komt niet terug. Ik mis Jayden zo enorm… Ik weet van mijzelf dat ik het probeer te verdringen…want hoe moet je de weg vinden als je zoveel pijn voelt? Het is de pijn en het gemis die het verschrikkelijk maken. Het gevoel dat als je het binnen laat… ik mijzelf misselijk voel worden, geen adem krijg en ontzettend bang word, vooral voor de toekomst.

Afgelopen dinsdag zijn op één dag twee lotgenootjes van Jayden overleden…Isa Peters en Mara Dietvorst onze gedachten zijn bij de families en het verdriet wat zij voelen en de weg die reeds zwaar was met ziekte, maar die zij nu zullen bewandelen zonder ziekte…zonder hun kindjes.

Bovenstaande geschreven wil niet zeggen dat ik het leven nu elke dag doorga met gebogen hoofd…of zonder lach op mijn gezicht. In tegendeel. Ik ben terug gekeerd naar het werk en ik kom zojuist terug van een mooie vakantie. Ik heb mijn prachtige dochter en veel lieve mensen om mij heen die er zijn voor steun, afleiding of gewoon een gezellig praatje. Ik ben dankbaar voor de dingen die wel op mijn pad komen en kan genieten van kleine dingen. Enkel hoe fijn de dag was of dagen waren…het verdriet komt telkens opnieuw terug.  Ik weet dat ik het soms verdring. Ik zeg dan gewoon tegen mijzelf niet aan denken, maar het lijkt wel of het verdriet sterker is dan mijn eigen wil en gewoon als het ware door mij heen naar buiten komt…ik kan mij er niet tegen verzetten.

Momenten van verdriet zijn ook fijn, want dan ben je open, dan kun je herbeleven… de minder leuke dingen, maar ook de leuke dingen. Als het verdriet daar is zijn er ook de herinneringen. Die herinneringen maken deels het verdriet omdat het niet meer tastbaar is en je het nog zo graag een keer zou herbeleven. Ik zou Jayden nog zo graag een keer zien, hem vasthouden, hem nog een keer vertellen hoeveel ik van hem hou en hoe trots ik op hem ben. Verdriet heeft twee kanten, het doet pijn, maar brengt ook een lach aan alle mooie momenten.

Een herinnering van vandaag was in de taxi terug van Schiphol naar huis. Ik zat met Danique in mijn armen door de lange reis was zij in diepe slaap…In de tijd dat Jayden de hersenoperatie had gehad en hij erna bestraald werd mochten we na het bestralen naar huis. Ik nam Jayden in de auto telkens opnieuw na de bestraling op mijn schoot (i.p.v. in de autostoel). Zijn hoofd tegen mijn borst. Omdat de bestraling onder narcose ging…sliep Jayden als een baby tegen mijn borst. Elke rit nam ik in mij op voor eeuwig want ik voelde dat de dood al dichtbij was. Ik zei tegen mijzelf in de auto koester dit, voel dit moment, laat hem jou liefde voelen…want je weet niet Nance hoelang je hem nog zo tegen je aan mag houden… Vandaag in de taxi kwamen de beelden…verdriet mijn mannetje zo energieloos tegen mij aan, met een mega wond op zijn hoofd, warmte en dankbaarheid dat ik hem zo dicht tegen mij aan mocht voelen en dan zie ik vandaag…mijn meisje die mij ook nodig heeft. Zij is wel gezond, maar ligt ook tegen mij aan in mijn armen die haar moeten beschermen…tranen rollen, maar ik besef dat ik door moet…

English summary

4 months…

4 months…17 weeks…121 days…

It doesn’t get better…it gets worse every time. More and more I have the feeling… that I am on my own. That’s not the case, but it is almost impossible to share what I feel inside. To the outside world I know it looks like I am my old ‘self’ again. For the people around me it looks like I am in contact with them and they see the Nancy they used to know. To a certain extend that is true, but I am fooling myself, trying to hold on to something that is not there anymore… I am not the same person and I will never be again.

So what is different now? I don’t feel complete anymore no matter how hard I try. I miss Jayden so much… I know I am trying to suppress all this … how else can I find my way if I feel so much pain? The pain and missing Jayden make me feel so terrible. If I let this feeling in… I feel myself getting nauseous, I can hardly breath and I become really anxious, about the future especially.

Two of Jayden’s fellow sufferers passed away on the same day, last Tuesday… Isa Peters en Mara Dietvorst. Our thoughts are with both families, the pain they are feeling now, the hard road during the illness, but now without the illness… without their little kid.

All the above does not mean I am feeling down all the time without a smile on my face. On the contrary. I started working again and just returned from a nice vacation. I have a beautiful daughter en many sweet people around me who are there for me for support, distraction or just a nice chat. I am grateful for the good things in my life and I can enjoy the little things in life. But no matter how nice a day was… the sadness returns every time. I know I sometimes suppress it. I then tell myself not to think about it but it looks like the sadness is stronger than me. I can not resist it.

These moments of sadness are also nice in a way, because you are open, you can relive… bad memories but also good memories. The memories are also the cause of the sadness because you know those moments don’t come back. I would like to see Jayden again so much, hold him, tell him again how much I love him and how proud I am. There are two sides to the sadness, it is painful, but it also creates a smile remembering the beautiful moments.

Today I was in a taxi driving home from the airport. I had Danique in my arms and because of the long journey she was in a deep sleep… During the time that Jayden had brain surgery and received radio therapy we were allowed to go home every time. After every radiation therapy I would put Jayden on my lap every time (instead of in the childseat). His head to my chest. Because the therapy was under sedation … Jayden would sleep like a baby. I recorded every trip in my memory for eternity because I felt death was near. I told myself to cherish these moments, feel the moment, let him feel your love… because Nance, you don’t know how long this will last… Today in the taxi the images returned… sadness, holding my little boy who has no energy, with his huge headwound. I am grateful for the warmth and the fact that I was able to feel him, so close to me. And today I see … my little girl who also needs me. She is healthy, but also needs my arms to protect her… tears are streaming, but I realize I have to carry on…

januari 8 033

 

 

 

 

19 reacties op 4 MAANDEN… 4 MONTHS…

  1. Priscilla van den Berg schreef:

    Zoveel respect, zo weinig woorden ervoor.

    Heel veel liefs!!

  2. Wieneke van den Berg schreef:

    Wederom diep geraakt door je mooie woorden.
    Woorden die een diepe indruk achter laten.
    Woorden die een kijkje geven in je ziel.
    Woorden die overstromen van liefe voor Jayden.
    Woorden die vol zijn van liefde voor Danique.
    Woorden van een grote wanhoop.
    Woorden van hoop.
    Woorden…….

    Dikke knuffel lieve schat blijf vooral schrijven.

  3. claudia schreef:

    Wat heftig Nancy… Ik vind het zo erg. Heel veel sterkte Xxx

  4. sjaan molendijk schreef:

    lieve nancy en danique, ik ken jullie niet persoonlijk
    maar een ding kan ik je wel zeggen ik hou van jullie
    en zou willen dat je ook mijn dochter was wat een
    liefde heb jij in je zeg wat je nu alleen kan geven aan je lieve dochtertje.
    Blijf zo sterk jij komt er wel .
    Kussen voor jullie beide..X X

  5. Fam Wilhelmus schreef:

    Lieve Nancy,
    Leef je dag met een traan en een lach dit beschrijf je zelf al. Ik vond je verhaal weer heel mooi beschreven.
    Ik hoop dat je steun kan vinden bij je naaste familie en vrienden.

    Liefs fam Wilhelmus

  6. els bosdijk-langendoen schreef:

    Lieve Nancy, wat ben je toch een schat.
    Verdriet om je mannetje en blij zijn dat je meisje gezond is…Wat wordt jij door een emotionele molen geschud. Maar ik vind het heel knap dat je je er zo doorheen bokst.

  7. Tim schreef:

    Lieve Nancy,
    Tranen in mijn ogen van je mooie en ontroerende blog.
    Wilde dat ik kon toveren.

    Veel liefs van Tim, Heidi en Liam

  8. H donker schreef:

    Kryg kippevel als ik dit lees!
    Heel veel sterkte en kracht toegewenst.

  9. Fam. Elshoff schreef:

    Lieve Nancy,
    Wat een ontroerende blog heb je weer
    geschreven. We denken veel aan Jayden,
    jou en de familie. Heel veel sterkte
    en veel kracht gewenst.
    Liefs Hans Cobie Wendy en Seranaxxx

  10. sabina en roland schreef:

    lieve nancy

    wij vinden het ontzettend knap hoe je je gevoel zo kan beschrijven,
    wij denken aan jullie

    veel liefs,

  11. Erwin schreef:

    Lieve Nancy, jouw bewoordingen worden zo tastbaar maar zijn voor mij als buitenstaander ook weer zover weg. De liefde voor een kind, je eigen kind, die ken ik als geen ander, maar de leegte en het verdriet aan de andere kant om het verlies van een kind, je eigen kind, is mij (godzijdank) niet bekend. Ik ben blij lieve Nancy dat je weet dat je niet alleen staat, hoewel je gevoel af en toe heel anders is. Het is ook allemaal nog zo pril, zo vers wat je allemaal hebt doorgemaakt. Houd je verdriet niet tegen meisje, het is logisch, het mag, nee het moet er gewoon uit, dat hoef je helemaal niet tegen te houden. Neem je tijd, leef je leven niet sneller dan nodig en neem je rust momenten ondanks het feit dat dit de momenten zijn dat je gaat zitten nadenken. Jij moet dit verwerken, je lichaam moet dit verwerken en je geest moet dit verwerken en een plaats gaan geven, hier is geen termijn voor lieve Nancy, neem de tijd die je nodig hebt en doe dit alleen voor jezelf.

    x
    Erwin

  12. Jolien schreef:

    Wat ontzettend knap om dit zo op papier te zetten, diep respect heb ik voor je, op welke wijze je zo open over je intense verdriet durft te zijn. Heel veel sterkte, sommige wonden kan zelfs de tijd niet genezen…..

  13. sylvia schreef:

    hoi Nancy wat een vreselijke tijd is dit en dan zeggen ze de tijd heelt al de wonden .nou ik weet ook dat het alleen maar erger word hoe langer het duurt,maar toch er komt eg wel een dag dat het beter gaat daar zal zelfs jij versteld van staan .dan denk je he, hoe kan dat nu, de pijn word iets minder ,maar dat mag.meid er kan geen nacht zo donker zijn er kom wel weer een zonneschijn hou je goed groetjes

  14. jeanette schreef:

    hoi nancy,

    hoe mooi jij je verdriet kan verwoorden voor ons
    en het ons haast laat voelen wat jij voelt.
    en hoe trots je bent op je koters dat doet een mens goed.
    maar ja hoe simpel het ook word gezegd het moet slijten
    als een ruwe diamant tot het weer een stralend geheel word
    maaaar dat heeft even de tijd nodig.
    maar er komt een dag dat het allemaal wat milder word en dat je er aan kan denken zonder er al te veel verdriet om te hebben en geloof mij die dag komt en dat heet nou verwerken en daar moet je tijd voor nemen m’n lieve schattebout zoveel als maar wilt.

    jeanette

  15. Maaike de Ruiter schreef:

    Lieve Nancy

    Mooie, eerlijke ontroerende blog heb je weer geschreven. Ik vind het moeilijk de woorden te vinden om te reageren. Ik denk aan je en wens je alle kracht en liefde om door te gaan.

    Liefs Maaike

  16. richard schreef:

    het is en blijft triest het verlies van jayden en dat zal je altijd blijven volgen maar denk maar zo jayden is een sterretje en waakt over je en over zijn zusje en jayden heeft nu rust en hoef niks meer te lijden sterkte nancy

    groetjes richard xx

  17. sylvia troost schreef:

    Lieve Nancy,

    Tuurlijk heb je veel verdriet en niemand kan dat verdriet overnemen maar Jayden kijk met je mee en is altijd bij je in je hart vergeet dit nooit. En doe vooral leuke dingen met die andere kleine want die heeft ook al veel te veel meegemaakt in haar leven. Hoop dat je nog lang dit blog blijft houden.

    Liefs,
    Sylvia

  18. tini zuur schreef:

    Lieve Nancy,
    Geef je verdriet maar ruimte het hoort
    bij de verwerking.
    Jayden blijft altijd bij je in je hoofd
    en hart. Niemand kan jou pijn zo voelen als
    jij. Blijf er vooral overschrijven.
    Zodat je het een plekje kan geven alvoeld
    dat nu niet zo. Liefs Tini

  19. Wendy schreef:

    Dit verdriet is heel voelbaar alleen al door de manier van omschrijven. In werkelijkheid moet het snijden door de ziel..niet te bevatten..heel veel sterkte…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.